Ο Αντρίκος

Μάτια θαμπά, φρύδια σμιχτά, γενάκι και μουστάκι,

Εσχάτως μας προέκυψε και ο Αντρίκος του Γιωργάκη,

Διπλώματα – παπλώματα και άλλα χαρτιά μεγάλα,

Η ώρα μάλλον έφτασε να βγει από τη γυάλα,

Στους ώμους του φέρει βαριά την μοίρα του ηγέτη,

Προς το παρόν την απωθεί, την διώχνει μακριά του,

Δεν πρέπει διόλου να σταθεί στον ίσκιο του πατρός του,

Προφίλ να φτιάξει το παιδί, το ίματζ του να στρώσει,

Πρέπει να είναι έτοιμος να βγει και να μας σώσει,

Όταν του άξιου πατρός θα σβήσει ο λαμπτήρας,

Πρέπει ο Αντρίκος να σταθεί πανάξιος σωτήρας,

Το κύκλωμα τον προωθεί, και στο γυαλί τον βγάζει,

Άρθρα και απόψεις τσαμπουνά, σε φύλλα και φυλλάδες,

Όταν θα έρθει η στιγμή, να πάρει τα γκουβέρνα,

Όλοι θα το γνωρίζουνε, το νέο επαναστάτη,

Απ’ τους «αγώνες» πού ‘δωσε μαζί με τους «εργάτες»,

Και πάλι η φαμίλια του θα βγάλει τον μπροστάρη,

Νέους αγώνες θα ανοιχτούν, πάντα για το καλό μας,

Σαν από πάντα έτοιμος θα σφίξει τη γροθιά του,

Και την κουτάλα την μακριά, ευθύς θα διεκδικήσει,

Καημένη Ελλαδίτσα μου τι σού ‘μελλε να πάθεις,

Από Αντρίκους και Kοκούς τη λεφτεριά να χάσεις…